Descripción

Olladas transfuxidas é un aparello porque revivir a transfusión, o transfuxirmos do que cremos ver. O vérmonos, desde os adentros, desde as liñas das fisuras quenos falan polos ollos. Un compendio de textos (X. Pardo de Neyra) fabulosamente acompañados dun
feixe de poemas visuais baixo o formato de fotografías (J. M. Mazoy)

Juan Miguel Mazoy (Lugo, 1965) e Xulio Pardo de Neyra (Lugo, 1968) son da mesma estirpe: neto e fillo, respectiva ente, dunha irmá e un irmán; bisneto e neto, xa que logo, dun orgulloso mirandés, emigrante naquela Cuba española, pertencente a unha caste estreitamente
preocupada pola súa procedencia-derivada dos da Casa do Fidalgo de Gromaz, simbólico soar buronés onde os haxa por mor de descenderen dunha monxa dominicana e un fidalgo labrego cuxo sangue viña da beira do océano, aló en Rabanillo de Tagle-e inmensamente conectada co
mundo da fotografia, desde os mesmos inicios da invención do daguerreotipo.
Olladas transfuxidas é como un mausoleo: mercé á grande habelencia artística de Mazoy e por mor do cántico á mirada que se reflicte nos textos dun poemario que, como as imaxes que o acompañan, volve cantar a ese país bañado pola inmensidade escura da Galiza do interior que, ás veces, lembraba a fereza do mar que a redimiu.

Olladas transfuxidas